PERFUGAS


Perfugas. Situato in provincia di Sassari, il comune conta 2.484 abitanti (cens. 2001) che in gran parte risiedono nel capoluogo mentre circa il 15% risiede nell’agro (frazioni Lumbàldu, Sas Tanchittas, Falzìttu, Campos d’Ùlimu, Mudditonàlza, Sa Contra, Sas Contrèddas e nuclei minori). Il territorio ha una superficie di 60,2 kmq. Il capoluogo comunale dista 15 km. dal mare (Golfo dell’Asinara), 45 da Sassari, 70 km. da Olbia e Porto Torres, 80 km. da Alghero, 230 km. da Cagliari.
Perfugas è sede della II Comunità Montana della Sardegna, di enti regionali (Ersat, Etfas) e di altri organismi pubblici e privati. La sanità fa riferimento a un poliambulatorio zonale, a una farmacia e a un’organizzazione volontaria di pronto soccorso (A.V.I.S.) collegata col servizio 118. Nel capoluogo, nel quale funziona un ambulatorio pediatrico ed esercitano diversi medici specialisti, ha sede una condotta veterinaria. Sono presenti tutti i gradi dell’istruzione obbligatoria (2 scuole materne, scuola elementare e media) e un istituto d’istruzione superiore.
Grazie alla ricchezza di testimonianze archeologiche, Perfugas ospita una sede staccata della Soprintendenza Archeologica per le province di Sassari e Nuoro e un Museo Civico Archeologico-Paleobotanico .
L’ospitalità e la ristorazione possono contare su un albergo, una pensione e alcuni ristoranti, pizzerie e rosticcerie. Nei dintorni, inoltre, sono attivi alcuni esercizi agrituristici.
Il culto viene praticato nella chiesa parrocchiale di S. Maria degli Angeli che ospita una sezione del Museo Diocesano di Arte Sacra col grandioso retablo cinquecentesco di San Giorgio. Sono officiate anche le chiese della Santa Croce, S. Giovanni, la cappella di Mater Purissima e le chiese rurali di Santa Vittoria, Sant’Anna (Lumbaldu) e Sant’Antonio (Sa Contra).
Il capoluogo è ricco di servizi commerciali (supermercati, materiali edili, calzature, mobili, abbigliamento) che ne fanno un punto di riferimento per il territorio circostante.
> Antichità. Lungo tutto il lato orientale il territorio è delimitato dal medio corso del fiume Coghinas che lo separa dalla Gallura e nel quale confluiscono i torrenti Silanos, ’Anzos e Battàna, i quali nel corso del tempo formarono il fondo alluvionale della valle dominata dall’abitato. Perfugas confina con i comuni di Erula, Chiaramonti, Martis, Laerru, Bulzi e S. Maria Coghinas; ad est confina anche con i comuni galluresi di Bortigiadas e Tempio.
In antico la valle interna formava un vasto bacino lacustre al quale si devono i resti della cosiddetta “Foresta pietrificata” dell’Anglona che emergono dal sottosuolo specialmente in località S’Attàlza e in altri siti. Lungo il corso del torrente Battàna quasi trent’anni fa furono ritrovate le testimonianze del primo insediamento umano in Sardegna (Paleolitico inferiore) che risalgono a un periodo compreso fra 150.000 e 500.000 anni orsono. Altri siti nei dintorni (Pantallinu, Codróvulos) hanno restituito importanti reperti.
La testimonianze della presenza umana in età preistorica sono completate da alcuni insediamenti che risalgono al Neolitico (Contra Aguda) che in alcuni casi assumono forma monumentale (circoli megalitici di Concas, dolmen di Su Lione). Le sepolture ipogee (domus de janas), oltre ad alcuni esemplari di notevole interesse (Domus dell’Ariete, loc. Su Solianu), offrono un sepolcreto di vaste dimensioni (Niedda).
Nel II millennio a.C. il territorio fu interessato da numerosi insediamenti nuragici. Si conservano i resti di una cinquantina di nuraghi fra i quali sono da ricordare quelli a pianta complessa (Tettinòsa, Ruju Anzos, Meju, Crabiles, Cobeltu, Niedda, Majore), alcuni edifici monotorre (Ruju, San Giorgio, Canu, Sa Ruinosa, Modditonalza) e lo pseudonuraghe Filiziu. Nella località Niedda sorge una fonte sacra in tufite grigia. Numerose sono anche le “tombe di giganti” (Su Paladinu, Puzzu Canu, Sas Luzanas, Pubuliòsa). I resti di alcuni villaggi fanno corona ai nuraghi Crabiles, Meju, Niedda e altri. I reperti più interessanti del periodo si conservano nel locale Museo Archeologico-Paleobotanico.
> L’abitato. Al centro dell’abitato è inserito un pregevole templio a pozzo realizzato con blocchi calcarei, databile agli ultimi secoli del II millennio a.C. (predio Canopoli). Esso sorgeva nel contesto di un insediamento protosardo che fa di Pérfugas uno dei pochissimi insediamenti dotati di un “centro preistorico”.
Dell’età romana sono da ricordare gli avanzi di un ponte a sette arcate e tratti di strada lungo gli antichi tracciati che univano le città di Tibula, Olbia e Carales. Alcuni reperti, costituiti da epigrafi e miliari, sono custoditi nel museo locale. Vi sono alcuni che collocano in corrispondenza di Pérfugas l’antico insediamento di Ericium che probabilmente sorgeva in località Monterennu. In realtà il toponimo Pérfugas corrisponde al latino pérfugae ‘fuggiaschi, profughi, immigrati’, significato perfettamente aderente all’odierno blasone accudìdos ‘immigrati’, ‘accorsi’ e al suo peggiorativo accudidìtzos ‘raccogliticci’ che è da collegare all’antica popolazione protosarda dei Bàlari, un tempo stanziata proprio in Anglona e nel confinante Monteacuto.
I rioni storici dell’abitato insistono su preesistenze medioevali tra le quali i documenti e la tradizione ricordano una torre trecentesca (Sa Turre) appartenuta a Percival Doria, signore dell’Anglona; un’altra torre di minori dimensioni detta Sa Turritta e un complesso edilizio che viene ricordato come Palattu de sos Doria ‘Palazzo dei Doria’.Tra le emergenze più significative è da ricordare il Palazzo del Capitolo (secc. XVI-XVII) che fronteggia la chiesa parrocchiale.
> Le chiese dell’abitato. Presso il limite orientale dell’abitato sorge l’antica parrocchiale di S. Maria de Foras, chiesa romanica originariamente mononavata restaurata di recente. La sua costruzione è attestata da un’epigrafe del 1160. Di particolare pregio è il monumentale portale dicromo, costruito con blocchi bianchi e rossi disposti a scacchiera, che è il più antico dell’isola. Da questa chiesa proviene l’altare ligneo del 1750 attualmente collocato nel presbiterio della chiesa parrocchiale.
Una tradizione locale tramanda che il nucleo originario dell’odierna parrocchiale intitolata a S. Maria degli Angeli - composto dal presbiterio e dalle due cappelle laterali - rimonti al periodo della signoria doriana sull’Anglona (1284-1409). La relativa antichità del nucleo originario della parrocchiale parrebbe confermata dall’esistenza, sotto il pavimento che precede il presbiterio, di una cripta funeraria a doppia volta. Le fattezze attuali dell’edificio consentono di collocarne la costruzione o la ricostruzione tra la seconda metà del ’500 e gli inizi del ’600. I quinque libri conservati nella sacrestia attestano che durante il Seicento la chiesa era già divenuta parrocchiale in sostituzione di S. Maria de Foras. Verso la fine del Settecento fu realizzato il campanile, per la costruzione del quale vennero reimpiegati i materiali di una delle due torri medioevali.
Del Seicento è la chiesa intitolata alla Santa Croce, situata nella via Garibaldi. Più recente è la chiesetta dedicata a S. Giovanni, dalla quale prende nome l’omonimo quartiere sorto durante gli ultimi cinquant’anni.
Nel rione di Montiju, annessa a un ricovero gestito da religiose, sorge una moderna cappella intitolata alla Mater Purissima.
S. Vittoria de su Sassu. Nell’agro sorge la chiesetta romanica di Santa Vittoria de su Sassu che fu consacrata nel 1120 e che alcuni confondono con la S. Vittoria di Gavazana, titolo che appartenne all’antica parrocchiale del villaggio di Gavazàna o Battàna che un tempo sorgeva tra Perfugas e Laerru.
Già situata nel territorio di Banzos, dopo l’abbandono di questo villaggio la chiesetta divenne il riferimento cultuale per gli abitanti dell’altopiano del Sassu che lentamente si ripopolò con immigrati di origine corsa provenienti dalla Gallura.
Il titolo di S. Vittoria del Sassu si rileva in una targa lignea del 1836 affissa all’interno della chiesa. Per un caso assai fortunato di questa chiesetta si conservano entrambi i documenti relativi alla consacrazione, avvenuta il 3 aprile 1120, e a una successiva riconsacrazione (3 aprile 1329). Il primo dei due documenti, una pergamena in scrittura carolina, è il più antico che si conservi in Sardegna. Da entrambi i documenti risulta che il monumento era cointitolato a S. Benedetto e S. Nicola, dati che ricordano, da un lato, il primo vescovo di Ampurias e, dall’altro, il fondatore della regola monastica alla quale forse risale la notizia tradizionale di un insediamento monastico; quest’ultimo è testimoniato anche da un fondo attiguo alla chiesa, detto ancora oggi Vignali di li Frati.
A livello archeologico numerosi conci squadrati di fattura medievale, provenienti dallo spoglio di edifici ora scomparsi, sono stati riutilizzati nella costruzione della cosiddetta Casa di l’eremitanu. Alcune tegole embrici di fattura medievale coprono tuttora la casetta del forno.
All’esterno dell’abside si osserva un’epigrafe che rappresenta la più antica documentazione della lingua corsa in Sardegna (sec. XV). Poco distante sorge un antico cimitero a fossa comune, detto localmente Lu Ciappittu.
S. Giorgio Martire. La chiesa di S. Giorgio Martire sorge a poco più di un chilometro dall’abitato in direzione Nord. Fino al sec. XIX era più conosciuta col titolo di S. Giorgio de Ledda che alcuni attribuivano a un presunto villaggio che sarebbe esistito nella località; in realtà il titolo riflette quello del patrono della Catalogna, il megalomartire Sant Jordi de Lydda.
Costruita in posizione panoramica, la
chiesa fronteggia un nuraghe omonimo che svetta sull’opposto ciglio di una forra. Edificata entro il primo quarto del ’500, fu consacrata quasi certamente il 30 agosto 1528. Nel secolo scorso fu dichiarata monumento nazionale. Lungo il perimetro della corte che la racchiude si osservano le rovine di una serie di fabbricati che per alcuni secoli ospitarono un piccolo insediamento formato da una decina di famiglie pastorali dedite alla conduzione degli armenti del santuario. Nel Seicento il santuario assurse a fama regionale per i molti miracoli del titolare sugli indemoniati. Dopo la metà dell’Ottocento le costruzioni della corte cominciarono a rovinare; qualche tempo dopo nacque la leggenda di un convento mai esistito.
All’interno della chiesa, caratterizzato da un’ampia navata racchiusa da eleganti arconi, spiccava il monumentale retablo ‘polittico’ cinquecentesco attribuito a un Maestro di Perfugas e articolato in 23 grandi tavole oltre ad altre 23 di minori dimensioni che rappresentano il ciclo della vita del Cristo, i santi titolari della chiesa (S. Giorgio) e della provincia ecclesiastica (S. Gavino) cui fanno corona figure di santi e di alti dignitari. Attualmente il retablo è custodito nella chiesa parrocchiale mentre nel santuario è stata collocata una gigantografia.
Ai lati del presbiterio sorgono due altari architettonici dedicati a S. Margherita e a S. Pancrazio. Il santo titolare si festeggia nella ricorrenza annuale (23 aprile) e il Lunedì dell’Angelo. Nei documenti resta testimonianza di grandi onoranze che si tenevano nell’anniversario della consacrazione (30 agosto) e che prevedevano anche una fiera e una spericolata àrdia.

Testi di Mauro Maxia


Perfugas.
Postu in sa provintzia de Tàttari, faghet 2.484 abitantes (cens. 2001) chi pro su pius istan in sa bidda; unu 15% istat in sas cussorzas de Su Sassu (fratziones de Lumbàldu, Sas Tanchittas, Falzìttu, Campos d’Ùlimu, Modditonàlza, Sa Contra, Sas Contrèddas e paritzos istatzos). Su territoriu s’isterret subra a 60,2 kmq. Sa bidda est a 15 km. dae su mare, 45 dae Tàttari, 70 km. dae Olbia e Portu Turre, 80 km. dae S’Alighera, 230 km. dae Cagliari.
In Perfugas b’est sa sede de sa II Comunidade Montana de Sardigna, de entes regionales (Ersat, Etfas) e de àtteros uffiscios pùbblicos e privados. Sa sanidade faghet cabu a unu poliambulatoriu, a una buttica e a unu sotziu de prontu succursu (A.V.I.S.) ligadu a su servitziu 118. In sa bidda b’at un’ambulatoriu de pediatria, istudios de méigos ispecialistas e ambulatorios de veterinaria. Bi sunt tottu sos grados de s’iscola de s’óbbligu (2 iscolas maternas, iscolas elementare e media) e un’iscola superiore. Essende riccu de antighidades, Pérfugas tenet una sede istaccada de sa Soprintendentzia Archeológica de sas provintzias de Tàttari e Nùoro e unu Museu Archeologicu e Paleobotànicu.
S’ospitalidade si fundat subra un’ostera de 2^ categoria, un’ostera pius minore e àtteros locales de recreu (pizzerias, rosticcerias). A pagu trettu dai sa bidda s’agattan paritzos agriturismos.
Sas pràtigas ispirituales si faghen in sa cheja manna, intitulada a Nostra Signora de sos Anghelos, ue b’at una setzione de su Museu Diocesanu de Arte Sacra cun su retàulu de Santu Jolzi. Atteras chejas minores sun cussas de Santa Rughe , Santu Juanne, sa cappella de Mater Purissima e sas chejas de Santa Vittoria, Sant’Anna (Lumbaldu) e Sant’Antoni (Sa Contra).
Pérfugas est una bidda cummerciale (supermercados, materiales ediles, caltzaduras, mobiles, bestimentas) a ue abbojan sos de Anglona e de atterùe.
> Antighidades. Pérfugas faghet làcana cun sos comunes de Erula, Tzaramonte, Martis, Laerru, Bultzi e S. Maria de Coghinas. A s’ala de Gaddura su territoriu est serradu dae su Riu Mannu chi lu partit dae sos comunes de Bultijadas e Tempiu e chi retzit sos rios de Silanis, de ’Anzos e de Battàna chi, in su tempus, ant formadu su campu ch’est a pes de sa bidda.
In s’antighidade sa badde de intro de s’Anglona formaiat unu lagu mannu meda ue, cun su tempus, s’est formada cussa chi oe li naran”Foresta appedrada de s’Anglona” . Medas truncos fóssiles si poden bìdere in S’Attalza e in àtteros logos. In s’oru de su riu de Battàna como trint’annos s’agattein sas proas de sos primos ómines in Sardigna (Paleolìticu inferiore) chi sos istudiados ponen intro de 150.000 e 500.000 annos. In àtteros logos puru (Pantallinu, Codróvulos) sun torrados a pizu material
es importantes meda.
De sa presentzia de s’ómine in sa preistoria restan tzertos biddalzos antigos chi pertoccan a su Neolìticu (Contra Aguda) e chi in calchi logu lean forma de monumentu (cìrculos megalìticos de Concas, dolmen de Su Lione). B’at sepulturas importantes comente sa Tumba a conca de Beccu (Su Solianu) e unu campusantu de domos de fadas in Niedda.
In su II millenniu innantis de Cristos si fraighein medas nuraghes. Oe e tottu si poden bider sas ruinas de pius de chimbanta nuraghes; in mesu ai custos si nde distinghet tzertos chi tenen pius de una turre (Tettinòsa, Ruju Anzos, Meju, Crabiles, Cobeltu, Niedda, Majore), àtteros a una turre (Ruju, Santu Jolzi, Canu, Sa Ruinosa, Modditonalza) e unu “a corridoio” (nuraghe Filiziu de Campos d’Ùlimu). In Niedda b’at una funtana sacra fraigada cun contones canos bogados cue accurtzu. S’agattan meda “tumbas de gigantes” (Su Paladinu, Putzu Canu, Sas Luzanas, Pubuliòsa). Tzertos nuraghes (Crabiles, Meju, Niedda e àtteros) sun inghiriados dae ruinas de fraigos de su matessi tempus. Sos trastos pius importantes sun arribados in su Museu Archeológicu e Paleobotànicu perfughesu.
> Sa bidda. In mesu a sa bidda b’at unu puttu sacru de sos pius décchidos de Sardigna, fraigadu cun contones battidos dae Laerru a ultimera de su II millenniu i.C. Custu puttu s’agattaìat in mesu a una bidda antiga chi faghet de Pérfugas unu de sos pagos logos ue b’eppet unu “centru preistóricu”.
De s’edade romana sun de ammentare sas ruinas de unu ponte a sette fogas e trettos de sas istradas chi jughìan dae Tibula a Olbia e Carales. Tzertos trastos, comente epìgrafes e pedras miliares, sun in mustra in su museu de sa bidda. B’at àppidu istudiados chi creìan chi in su matessi logu de Pérfugas b’aeret àppidu un’àttera bidda chi si naraìat Ericium; est pius fatzile chi custa esseret istada in Monterennu. Su lùmine Pérfugas currispondet ai cussu latinu pérfugae chi cherìat narrer ‘fuiditzos, accudidos’, est a narrer su matessi istivinzu de accudìdos e accudidìtzos chi sos propios perfughesos si naran oe e tottu. Su lùmine de sa bidda nde benit dae sa populassione antiga de sos Bàlaros chi fintzamente a s’edade romana istaìan in Anglona e in su Montagudu.
Sas carrelas betzas sun istadas pesadas subra a fraigos medioevales e antigos. Sos documentos nos ammentan una turre de su Treghentos (Sa Turre) de Percival Doria, chi in cussu tempus fit su signore de Anglona; a un’àttera turre pius minore li naran Sa Turritta e a un’àtteru fraigu in sa Carrela de Cheja li naran su Palattu de sos Dorias.
In mesu a sos fraigos pius importantes b’at de ammentare su Palattu de su Capìtulu (séculos XVI-XVII) chi est a facca a sa cheja manna.
> Sas chejas de sa bidda. In s’oru pius altu de sa bidda s’agattat S. Maria de Foras, sa parrocchia antiga, chi a printzipios isteit fraigada in istile romànicu a una domo sola. Ai custa cheja, chi est istada accontza como pagos annos, cun s’andare de su tempus l’annattein sa sagristia e s’altare de Sant’Antoni. Su fraigu est documentadu dae una pedra iscritta in su 1160. Importantzia meda at su portale a duos colores, fraigadu in contones biancos e rujos; custu portale, chi daìat in unu corrale chi inghiriaìat sa cheja, est su pius antigu de Sardigna. Dae custa cheja benit s’altare de linna de su 1750 chi como est in s’altare mazore de sa cheja manna intitulada a Nostra Signora de sos Anghelos.
Una narada de su logu ammentat chi sa parte pius antiga de cheja manna, est a narrer s’altare mazore ei sas duas cappellas chi li sun a costazos, dian esser istadas fraigadas in su tempus chi sos Dorias cumandaìan in Anglona (1284-1409). S’antighidade de cussa parte de sa cheja diat parrer cunfrimmada dae una cripta a duas bòvedas chi b’est sutta a su pamentu e chi fit un’ossera. Bidèndela comente est oe, sa cheja diat parrer fraigada o accontza intro de sa sigunda meidade de su Chimbighentos ei sos primos de su Seschentos. Sos quinque libri chi sun arribados in sa sagrestia assiguran chi in su Seschentos custa cheja aìat leadu su logu de S. Maria de Foras comente parrocchia. Su campanile est istadu fraigadu in sa sigunda meidade de su Settighentos cun pedras e contones leados dae una de sas duas turres medioevales.
Sa cheja de Santa Rughe, ch’est in Carrela de Piatta, est de su Seschentos. Pius a innoghe in sos annos est istada fraigada sa chejedda intitulada a Santu Juanne chi dat su lùmine sou a tottu sas carrelas chi l’inghirian da una chimbantina de annos.
In Montiju, in unu ispitziu manifestadu dae monzas, b’at una cappella noa intitulada a sa Mater Purissima.
Santa Vittoria de su Sassu. In mesu a sos buscos de su Sassu b’est sa chejedda romànica de Santa Vittoria chi est istada cunsagrada in su 1120 e chi tzertos istudiados cunfunden cun sa cheja de Santa Vittoria de Gavazana, unu tìtulu chi pertoccaìat a sa parrocchia antiga de una bidda nada Gavazàna o Battàna chi unu tempus istaìat a meidade de caminu andende dae Perfugas e Laerru.
In antigu Santa Vittoria de su Sassu fit in territoriu de Banzos; sende istada abbandonada cussa bidda, sa chejedda cumintzeit a s’attirare sos de su Sassu chi, a pagu a pagu, si torreit a populare cun zente accudida dae Cóssiga e dae Gaddura.
Su tìtulu de Santa Vittoria de su Sassu est iscrittu in una taula de su 1836 appiccada a intro de sa cheja. Sa fortuna at chérfidu chi de custa cheja s’esseren salvados sos documentos de sa cunsagratzione, chi si fatteit su 3 de abrile de su 1120, e de un’àttera cunsagratzione fatta su 3 de abrile de su 1329. Su primu de custos duos documentos, una pergamena cun iscrittura carolina, est sa pius antiga connotta in Sardigna. Dae ambos documentos s’ischit chi sa cheja fit intitulada puru a Santu Beneittu e a Santu Nigola, duos lùmines chi nos ammentan a Nigola, su primu pìscamu de Ampurias, ei su fundadore de cussa régula monàstica dae ue diat parrer chi nde benit s’ammentu de sos padres in su tanchittu a costazos de sa cheja chi si narat Lu vignali di li Frati.
Paritzos contones antigos sun su chi restat de fraigos chi si sun pérdidos in s’andare de su tempus; una parte de sos contones est istada fraigada a nou in sa domo de s’eremitanu. Paritzas teulas de fattura antiga sun postas a covaccu de sa domitta de su furru.
A banda de fora dae s’àbside si podet bider un’epìgrafe chi est su documentu pius antigu iscrittu in cossu in Sardigna (séculu XV). A pagu trettu s’agattat s’ossera antiga; sos de su logu li naran Lu Ciappittu.
Santu Jolzi. Sa cheja de Santu Jolzi si pesat a pagu pius de unu chilómetru dae bidda a s’ala de tramuntana. Fintzas a s’Ottighentos fit pius connotta cun su tìtulu de Santu Jolzi de Ledda; tzertos creian chi custu tìtulu benzeret dae una bidda antiga nada Ledda; su fattu est chi cussu tìtulu no est àtteru de su propiu tìtulu de su patronu de sa Catalugna: Sant Jordi de Lydda.
Fraigada in un’acceradolzu, sa cheja est a facca a unu nuraghe chi si pesat in s’àtteru oru de unu canale. Sa cheja est istada fraigada in sos primos de su Chimbighentos e cunsagrada, a su chi paret, su 30 de austu de su 1528. In su séculu passadu a sa cheja de Santu Jolzi l’an fatta monumentu natzionale. In s’oru de sa corte chi l’inghiriat si poden bìdere sas ruinas de paritzos fraigos ue pro tempus meda b’istein sas familias de sos pastores de su Santu; sas cartas naran chi in sos primos de su Seschentos in sa corte b’istaìan una deghina de familias. In cussu matessi séculu sa cheja balanzeit una fama manna in totta sa Sardigna pro sos miràculos chi su Santu faghiat a sos indimoniados. Dae sa meidade de s’Ottighentos sas domos cumintzein a nde falare in ruina; nascheit tando sa narada chi cue b’aeret àppidu unu cunventu chi no s’agattat in perunu documentu.
Sa cheja est fraigada cun arcos altos e décchidos. In s’altare mazore si pesaìat unu retàule de su Chimbighentos chi sos istudiados naran d’esser istadu pintadu dae unu tzertu Mastru de Pérfugas. Custu retàule si cumponet de 23 taulas mannas postas pro sa vida de Cristos, pro su Santu e pro su patronu de sa provintzia ecclesiastica (Santu Bainzu); àtteras 23 taulas minores faghen corona cun figuras de santos e de prelados. Como su retàule s’agattat in una cappella fraigada a nou in sa cheja manna; in Santu Jolzi an postu una gigantografia.
A costazos de s’altare mazore bi sun duos altares minores intitulados a Santa Margarida e a Santu Brancatzu. Su Santu s’affestat in sa die sua (23 de abrile) ei sa die de su Beneìttu (Lunis de Pasca). Sos documentos naran chi sa festa pius manna fit sa chi si faghiat sa die chi ruìat sa cunsagratzione de sa cheja (30 de austu); in cussa festa si faghiat una fiera e si currìat s’àrdia.


Testos de Mauru Maxia



INFOLINE
> Museo di Perfugas tel. 079 564241 sarundine@tiscali.it
> Archivi del Sud
tel. 079 986585
archividelsud@tiscali.it

-© Copyright 2003/2007 - northweb & Archivi del Sud - All rights reserved-


Siti